|
"Hoe kan een goede God er nou een hel erop nahouden?"
Het volgende hielp mij om daar beter mee te kunnen leven:
(Het zijn gedachten die bij mij onstonden na het lezen van het boekje
The Pelgrim’s Regress van C.S. Lewis.)
Kwaad is eindeloos destructief.
Stel dat iemand zich gekwetst voelt en enorm kwaad is.
Dan heeft hij (of zij) de neiging vanuit deze kwaadheid terug te reageren (te vergelden).
Of hij kan naar iemand anders vanuit deze kwaadheid reageren en
daarmee iets bij iemand anders kapot te maken.
Degene die dat overkomt, zal op zijn beurt ook weer vanuit kwaadheid naar iemand kunnen reageren.
Iedereen in de omgeving kan hierbij betrokken worden.
Dit zie je bijvoorbeeld vaak in families gebeuren.
Dit kan zich eindeloos uitbreiden want het stopt pas als iemand besluit
om niet op dezelfde manier terug te reageren.
Ik noem het maar dat iemand ‘de pijn op zich neemt’ vanuit liefde.
Hij vergeeft en stopt met vergelden of doorgeven.
Hij zal de pijn moeten incasseren totdat degene die hem probeert te kwetsen
tot inkeer komt en ermee stopt.
Stel dat er iemand is die besluit, “Ik zal persé niet en nooit niet vergeven!”
Dan is God uiteindelijk genoodzaakt om actie te ondernemen,
want hij is Liefde in Eigen Persoon.
Hij zal diegene moeten afscheiden van anderen om hen te beschermen.
God ‘isoleert’ hem, omdat hij uit eigen vrije wil besluit niet te vergeven
en in zijn pijn te blijven.
Het is dus een logische en een allerlaatste daad van liefde en respect dat God
een hel heeft gemaakt.
Van liefde voor ons omdat het kwaad niet onbeperkt zijn gang kan gaan.
Van respect voor onze eigen wil omdat er zo een plaats in zijn schepping is
voor hen die absoluut geen last van Hem willen hebben.
Lewis heeft uitgebreid zijn gedachten vormgegeven in zijn roman
"De grote scheiding" ("The Great Divorce")
|